Jury
 

Elżbieta Stefańska (Polska) Przewodnicząca Jury

Alicja Kledzik (Polska)

Tigran Alikhanov (Rosja)

Maurizio Barboro (Włochy)

Wojciech Czepiel (Polska)

Martin Hughes (Wielka Brytania)

Bogdan Kułakowski (Polska)

Bogumił Nowicki (Polska)

Jan Popis (Polska)

Dyrektor artystyczny Alicja Kledzik

Sekretarz Jury Piotr Szychowski

Elżbieta Stefańska urodziła się w Krakowie. Już we wczesnym dzieciństwie zdradzała niezwykłą muzykalność, a gry na fortepianie uczyła się u swego ojca - profesora Akademii Muzycznej - Ludwika Stefańskiego. Studia ukończyła w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, pod kierunkiem wybitnego klawesynisty niemieckiego, profesora Hansa Pischnera z Berlina. Po uzyskaniu dyplomu swoje umiejętności wzbogacała na międzynarodowych konkursach w Sienie i Weimarze pod kierunkiem znakomitych, europejskich klawesynistów, m. in. takich jak: Zuzanna Ruzickva czy Ruggiero Gerlin. W roku 1964 otrzymała dwie pierwsze nagrody na Konkursie Muzyki Dawnej w Łodzi za wykonanie utworów kompozytorów epoki baroku - na fortepianie i klawesynie. W roku 1965 została laureatką głównej nagrody Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Genewie, otrzymując równocześnie nagrodę specjalną im. Henri Ghez dla najlepszego klawesynisty konkursu. W następnych latach, za wybitne osiągnięcia artystyczne Trio Barokowego, została uhonorowana Nagrodą Miasta Krakowa, wraz z flecistką Barbarą Świątek i wiolonczelistą Jerzym Klockiem. "laur Melomanów Krakowskich" otrzymała "w dowód uznania i wdzięczności za popularyzowanie pięknej muzyki". Poza licznymi występami w kraju, Elżbieta Stefańska występuje często zagranicą, m. in. w takich krajach europejskich jak: Austria, Czechy, Bułgaria, Słowacja, Rumunia, Węgry, Rosja, Łotwa, Litwa, Ukraina, Francja, Szwajcaria, Holandia, Niemcy, Anglia, Szwecja, Włochy, Hiszpania oraz w USA i Iranie. Uczestniczy również wielokrotnie w wielu krajowych i zagranicznych festiwalach jako solistka i kameralistka, m. in. w Hanowerze, Halle (Festiwal Haendlowski), Lipsku (Festiwal Bachowski), Shiraz (Iran), Orvieto, Interlaken (Szwajcaria), Gaming (Austria), Paryż. W repertuarze Elżbiety Stefańskiej znajdują się dzieła muzyki solowej i kameralnej epoki renesansu, baroku, klasycznej, jak również XX-wiecznej, w tym także muzyki kompozytorów polskich dawnych i współczesnych. Artystka w swej wieloletniej karierze muzycznej dokonała bardzo licznych nagrań radiowych i telewizyjnych, jak również płytowych dla Polskich Nagrań, Emi, Elektroli, Decca, Foni Centra. W latach 1974-82 była etatową solistką Komitatu ds. Radia i Telewizji. Elżbieta Stefańska, oprócz działalności koncertowej, brała czynny udział jako juror w konkursach muzycznych tak krajowych jak i zagranicznych. Na szczególną uwagę zasługuje I Konkurs Klawesynowy im. Wandy Landowskiej, która była organizatorem (Kraków 1985), pełniąc równocześnie funkcję przewodniczącej jury. W roku 1970 uczestniczyła w jury Międzynarodowego Konkursu Klawesynowego w Monachium. W 1992 roku brała udział w jury Międzynarodowego Konkursu Bachowskiego w Lipsku, a w 1993 w Międzynarodowym Konkursie Klawesynowym w Warszawie. Była też jurorem w dwóch Ogólnopolskich Konkursach Gitarowych w Krakowie (w latach 1986-87). W roku 1990 jako juror uczestniczyła w Konkursie Pianistycznym w Taipei (Tajwan). Jest profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie prowadzi klasę klawesynu. W latach 1981-90 pełniła funkcję kierownika Katedry Klawesynu i Instrumentów Dawnych. W ostatnich latach 1990-93 na szlakach jej koncertowych podróży pojawia się wielokrotnie Japonia, Korea Południowa i Tajwan, w których to krajach odbyła liczne i znaczące w jej karierze artystycznej koncerty. Zaowocowały one wieloma nagraniami zarówno telewizyjnymi jak i radiowymi. Z okazji roku Mozartowskiego w firmie fonograficznej Pony Canyon (Tokio) nagrała osiemnaście Sonat W.A. Mozarta (sześć płyt CD) na instrumencie -pianoforte- z czasów kompozytora. Dla tej samej firmy nagrała również liczne utwory J.S. Bacha na klawesynie, także w wersji kompaktowej. Od 1991 tworzy duet fortepianowy ze swoją matką Haliną Czerny-Stefańską, koncertując z powodzeniem w kraju i zagranicą. Program duetu obejmuje dzieła kompozytorów od epoki klasycznej do współczesnej. Jej ostatnią inicjatywą kulturalną jest salon oraz szkoła muzyczna.

Alicja Kledzik urodziła się w Poznaniu i w tym też mieście ukończyła z wyróżnieniem podstawowy średnią szkołę muzyczną oraz studia pianistyczne w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w klasie fortepianu prof. Waldemara Andrzejewskiego. Po ukończeniu studiów w Poznaniu kształciła się również pod kierunkiem prof. Dubravki Tomsic oraz prof. Wiktora Mierżanowa w Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Z poznańską Uczelnią związana jest podstawowa działalność artystyczna i dydaktyczna prof. Alicji Kledzik. Tu rozpoczęła pracę po studiach jako asystent w Katedrze Fortepianu, uzyskała w następstwie przewodów stopnie doktorskie i habilitacyjne, od roku 1998 pracowała na stanowisku Profesora Akademii, a w roku 2003 został jej nadany tytuł profesora przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Alicja Kledzik dokonała szeregu nagrań dla Polskiego Radia i Telewizji. Koncertowała w wielu miastach Polski m.in. na prestiżowych festiwalach muzycznych jak Festiwal Planistyki Polskiej w Słupsku, Festiwal Chopinowski w Dusznikach Zdroju; a także poza jej granicami m.in. na Węgrzech, w Austrii, Niemczech, Francji, Szwecji. Od 2005 roku jest Kierownikiem Katedry Fortepianu Klawesynu i Organów w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu. Prowadzi bardzo ożywioną działalność pedagogiczną. Poza klasą fortepianu w Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego prowadzi także klasę fortepianu w Poznańskiej Szkole Talentów. Jej studenci i uczniowie uzyskali dotąd ponad 100 nagród na ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach pianistycznych, koncertują na całym świecie od Japonii po USA. Alicja Kledzik jest Jurorem na wielu Ogólnopolskich i Międzynarodowych Konkursach Pianistycznych, jest także Dyrektorem Artystycznym Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Halina Czerny - Stefańska in Memoriam w Poznaniu.

Tigran Alikhanov, profesor; kieruje Wydziałem Zespołów Kameralnych i Kwartetów Smyczkowych. Pianista. Posiada tytuł Narodowego Artysty Federacji Rosyjskiej przyznany w 2002. Rektor Konserwatorium im P.I. Czajkowskiego w Moskwie (2005-2009). Zwycięzca Międzynarodowego Konkursu M. Long I J. Thibaud w Paryżu (1967), laureat Węgierskiej Agencji Praw Autorskich za popularyzację muzyki węgierskich kompozytorów (1985). Urodził się w 1943 roku w Moskwie. Pierwsze wykształcenie muzyczne otrzymał u A. Sumbatyan’a na wydziale fortepianu Centralnej Szkoły Muzycznej(1950-1961) a następnie kontynuował naukę w Konserwatorium im. Czajkowskiego u profesora Lwa Oborina (studia magisterskie 1961-1966, studia podyplomowe 1966-1969). Po ukończeniu Konserwatorium rozpoczęła się jego kariera zarówno artysty jak i nauczyciela. Od 1971 roku uczy w katedrze zespołów kameralnych i kwartetów smyczkowych gdzie w 1989 został adiunktem a następnie w 1992 profesorem. Od 1992 roku do chwili obecnej kieruje Wydziałem Muzyki Kameralnej i Kwartetów Smyczkowych a także pracuje w moskiewskim Kolegium Muzycznym Konserwatorium. Tigran Alikhanow prowadzi wiele kursów mistrzowskich zarówno w Rosji (Moskwa, Kirow, Niżny Nowogród, Pietrozawodsk) jak i zagranicą (uniwersytety amerykańskie, Hiszpania, etc). Wielu z jego studentów to laureaci konkursów w ZSRR, Rosji a także międzynarodowych solo i zespołowych, a większość z nich znana jest nie tylko z występów ale i z działalności pedagogicznej. Jako ważna osoba publiczna Tigran Alikhanov został członkiem jury wielu konkursów w tym konkursu Muzyki Kameralnej im. Siergieja Taniejewa w Kałudze (1996), konkursu im. V. Safonowaw Kazaniu (1997), Międzynarodowego Konkursu Fortepianowego w Cincinnati w USA, a także brał udział we współczesnych festiwalach muzycznych takich jak “Moskiewska Jesień”, “Alternatywa”, Noworoczny Festiwal w Sofi I w Festiwalu Muzycznym w Trento, Włochy. Występny koncertowe Tigrana Alikhanova, które rozpoczęły się w 1996 to zarówno recitale solo jak i występny z orkiestrami w Moskwie, Sankt Petersburgu i innych miastach Rosji a także zagranicą – w Austrii, Grecji, Włoszech, Hiszpanii, Holandii, Stanach Zjednoczonych, Kandzie, Chinach, Korei Południowej, na Węgrzech, etc. Jego programy zawierają fortepian solo i utwory kameralne z różnych epok – od J.S. Bacha do świata europejskich premier muzycznych XX wieku, kompozytorów takich jak Igor Strawiński, John Cage, George Crumb, Edison Denisow, Alfred Schnittke, etc. Gra z zespołem to duża część jego występów. Wśród jego partnerów muzyki kameralnej są tak dobrze znani muzycy jak: V. Ivanov, A. Lubimov, A. Melnikov, I. Monigetti, N. Petrov, V. Pikaizen, V. Tonkha etc. Tigran Alikhanov nagrał wiele płyt w tym utwory S. Bacha, Liszta, pierwsze rosyjskie nagranie Sonaty Fortepianowej Berga. Dokonał również wielu nagrań dla rosyjskiego radia.

Maurizio Barboro ukończył studia artystyczne w Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie. Jest laureatem licznych konkursów pianistycznych we Włoszech. Od 1980 roku łączy intensywną karierę zawodową we Włoszech i głównych centrach kultury w Europie, Azji i Ameryce Północnej ze współpracą z wieloma wybitnymi dyrygentami i słynnymi orkiestrami. Od 1996 roku Maurizio Barboro jest artystą rezydentem i solistą Orkiestry Symfonicznej Dumitrescu w Valcea w Rumunii. W 1999 roku Maurizio Barboro zadebiutował w Stanach Zjednoczonych, gdzie obecnie prowadzi kursy mistrzowskie na takich uczelniach jak: Boston Conservatory, Longy School of Music i Rivers School. W październiku 2000 roku Maurizio Barboro zainaugurował sesję symfoniczną Berkshire Symphony Orchestra w Massachusetts Drugim Koncertem Rachmaninova. W kwietniu 2001 roku zagrał Drugi Koncert Szostakowicza przy akompaniamencie słynnej Orkiestry Symfonicznej Enescu w Ateneu Hall w Bukareszcie. W sezonach koncertowych w latach 2004 i 2005 występował z Orkiestrą Longwood w Jordan Hall w Bostonie. Maurizo Barboro występuje ponadto w wielu znakomitych zespołach muzyki kameralnej, takich jak Nuovo Quartetto Pianístico Italiano (na dwa fortepiany i osiem rąk), koncertuje ze skrzypkami Aimanem Musakhodzhaeva i Gernotem Winischhofer, flecistami Maxence Larrieu i Giuseppe Nova oraz wiolonczelistą Dario Destefano. Barboro dokonał wielu nagrań dzieł włoskich kompozytorów dla telewizji publicznych i stacji radiowych w całej Europie. Nagrał także płytę CD z utworami na dwa fortepiany i osiem rąk, dziełami współczesnego, włoskie go kompozytora Mario Panatero, wszystkimi Koncertami Fortepianowymi Szostakowicza (z Białoruską Narodową Orkiestrą Symfoniczną), Sonetami na wiolonczelę i fortepian Brahmsa, Francka, Rachmaninowa, Szostakowicza i Kabalewskiego. Maurizio Barboro objął Katedrę Fortepianu w Państwowym Konserwatorium im. Antonio Vivaldiego w Alessandrii i prowadzi Międzynarodowe Warsztaty Letnie w Bergolo. Profesor Barboro jest członkiem jury wielu prestiżowych konkursów, Dyrektorem Artystycznym Międzynarodowego Konkursu Citta di Ovada oraz Towarzystwa Muzycznego Alfredo Ca sella, a także Przewodniczącym Konkursu Citta di Racconigi.

Wojciech Czepiel, polski dyrygent średniego pokolenia (ur. 1959 r. w Nowym Targu), rozpoczął naukę gry na skrzypcach u swego ojca w wieku pięciu lat. Jako piętnastolatek był skrzypkiem orkiestry All Antico w krakowskim Liceum Muzycznym i wraz z nią zdobył I miejsce w Konkursie Orkiestr Kameralnych im. Herberta von Karajana w Berlinie (1974). Tam też miał okazję grać pod batutą samego mistrza von Karajana. W 1976 roku jako uczeń Antoniego Cofalika zdobył IV nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Skrzypcowym im. Jahnkego w Poznaniu. Rok później znalazł się w półfinale Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Wieniawskiego w Poznaniu. Studia skrzypcowe kontynuował u prof. Kaji Danczowskiej, grając też w Polskiej Orkiestrze Kameralnej. Studia dyrygenckie ukończył z wyróżnieniem w 1984 roku w Akademii Muzycznej w Krakowie, w klasie prof. Krzysztofa Missony. Wojciech Czepiel jako dyrygent zadebiutował w 1981 roku z Orkiestrą Akademii Muzycznej w Krakowie. W latach 1982-84 był dyrygentem asystentem i równocześnie koncertmistrzem Orkiestry Filharmonii Krakowskiej. Od 1984 do 1986 roku był dyrektorem artystycznym Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, a następnie w latach 1986 - 1990 dyrygentem Warszawskiej Opery Kameralnej. W sezonie 1990/1991 pracował jako drugi dyrygent w Filharmonii im. Rubinstaina w Łodzi, zaś w latach 1991-1994 był wicedyrektorem i dyrygentem Polskiej Orkiestry Radiowej w Warszawie.W latach 1997-2006 byl dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Akademii Muzycznej w Krakowie,ktorą doprowadził do bardzo wysokiego poziomu i nagral z nia 6 plyt oraz wystapil  m.in. na festiwalu Beethovenfest w Bonn i na Warszawskiej Jesieni a takze w Fiharmonii Narodowej w Warszawie. Bardzo ważna pozycję w działalności dyrygenckiej Wojciecha Czepiela zajmują zarówno nagrania archiwalne dla Polskiego Radia, jak i nagrania płytowe dla firm: Europa Musica, Arts, Polmusic, Denon, Polskie Nagrania, Pro Musica Camerata, Dux i Deutsche Welle. Wojciech Czepiel wystąpil także na wielu renomowanych festiwalach muzycznych, m.in. Midem Cannes, Dresdner Musikfestspiele, Palermo, Forum Bratislava, Carintischer Sommer w Villach a ostatnio na Beethovenfest w Bonn, Warszawskiej Jesieni, Festiwalu Muzyki Współczesnej w Krakowie, Tunis Festival i  Abu Dhabi Music&Arts Festival 2008, gdzie dyrygował finalowym koncertem Orkiestry Symfonicznej Teatru "Bolszoj" z Moskwy.W sezonie 2010/2011 zorganizowal festiwale Chopinowskie w Damaszku, w Bejrucie i Chiang Mai i poprowadzil na nich koncerty symfoniczne poswiecone muzyce Chopina. Aktualnie Wojciech Czepiel jest dyrektorem artystycznym i dyrygentem Narodowej Orkiestry Symfonicznej w Bejrucie.

Martin Hughes urodził się w Wielkiej Brytanii, gdzie zdobył swoje pierwsze doświadczenie muzyczne jako chórzysta w Salisbury Cathedral. Martin Hughes zadebiutował w londyńskim Wigmore Hall w wieku 12 lat jako laureat krajowego konkursu pianistycznego, a w wieku lat wstąpił do Paryskiego Konserwatorium do klasy prof. Yvonne Lefébure. Rok później, mając lat, ukończył Konserwatorium i wystąpił po raz pierwszy w Salle Gaveau w Paryżu z koncertem Mozarta dla Radia BBC. W tym samym roku zdobył II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie im. Marii Canals w Barcelonie. Martin Hughes kontynuował swoją edukację pod okiem Benja­mina Britten, następnie w Moskiewskim Konserwatorium w klasie Lwa Oborina i w Positano pod kierunkiem Wilhelma Kempffa. W wieku 22 lat Martin Hughes zadebiutował w BBC Proms. Odbył następnie tournee koncertowe w Stanach Zjednoczonych, Związku Radzieckim, Europie i Izraelu. Przyjął także liczne zaproszenia stacji telewizyjnych w Europie, koncertował wraz z London Symphony, London Philharmonic, Royal Philharmonic i innymi wybitnymi or­kiestrami. Cykl siedmiu recitali na South Bank w Londynie pod patronatem Kirckman Society potwierdził niezwykły kunszt artysty. Jako sofista i wykonawca muzyki kameralnej, Martin Hughes występował z Simonem Rattle, Michaelem Tilson Thomas, Gyorg'em Pauk, Gerardem Caussé, Thomasem Brandis, Danielem Hope, Wolfgangiem Boettcher, Michaelem Sanderling, Kandinsky Trio, Bartok Quartet i innymi wybitnymi muzykami. Profesor Hughes jest także założycielem i członkiem Kreutzer Piano Trio wykonującym współczesne utwory brytyjskie. Profesor Hughes jest założycielem Fengate Music Trust (1985 rok) i przez wiele lat pełnił funkcję dyrektora artystycznego Festival de la Vallée au Loups w Normandii we Francji. Martin Hughes pracował jako profesor i dziekan Wydziału Fortepianu na Universität der Künste w Berlinie. Prowadził także kursy mistrzowskie na Uniwersytecie w Cambridge, Conserva­toire National Supérieur de Musique w Paryżu, Sibelius Academy w Helsinkach, Norwegian Musikhochschule w Oslo, a także w Izraelu, Japonii, Hong Kongu, Korei, Chinach, Rumunii, Francji, Niemczech i Austrii. W październiku 2002 roku Martin Hughes zyskał tytuł Professor Ordinarius Universität für Musik und Darstellende Kunst Wien jako następca prof. Hansa Petermandl‘a, gdzie obecnie pełni funkcję kierownika katedry fortepianu. Dzięki wykonaniu utworów Beethovena i Schuberta, Martin Hughes zyskał uznanie w wielu krajach. Profesor Hughes wykonywał także wszystkie sonaty Beethovena i Schuberta w odrębnych cyklach. W komentarzu do artykułu prof. Hughes'a na temat interpretacji dzieł Beethovena (Interpretując Beethovena, red. Stowell, Cambridge University Press 1994) Paul Badura - Skoda napisał „Dla każdego pianisty, który pragnie w pełni oddać piękno dzieł Beethovena, jest to lektura absolutnie obowiązkowa”. „Recital fortepianowy, który Martin Hughes zagrał wczoraj w Queen Elizabeth Hall był artystycznym triumfem, czymś co jego widownia na pewno zatrzyma w swoich sercach i umysłach.” The Daily Telegraph, Londyn.

Bogdan Kułakowski edukację muzyczną rozpoczął w wieku 7 lat w Państwowej Szkole Muzycznej li II st. w Słupsku, którą ukończył z wyróżnieniem w klasie prof. B. Zielińskiej. W latach 1977 - 1982 odbył studia pianistyczne w gdańskiej Akademii Muzycznej w klasie fortepianu prof. Zbigniewa Śliwińskiego, kończąc je również z wyróżnieniem. Swoje umiejętności doskonalił na kursach pod kierunkiem takich artystów jak m.in.: S. Perticaroli, F. Scala i D. Zehlin. Po studiach rozpoczął pracę w macierzystej uczelni, którą kontynuuje po dzień dzisiejszy na stanowisku prof. Akademii Muzycznej. Jest laureatem konkursów TiFC-u na stypendia artystyczne (1979, 1980), laureatem Estrady Młodych Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1992), zdobywcą wielu nagród w dziedzinie kameralistyki (Nowy Sącz 1986, Olsztyn 1992, 1995 i in.). Prowadzi ożywioną działalność koncertową zarówno jako solista jak i kameralista. Występował m.in. z orkiestrami symfonicznymi Słupska, Gdańska, Zielonej Góry i innych. Odbył kilka tournée koncertowych m.in. w Japonii, Stanach Zjednoczonych. Występował w Szwecji, Norwegii, Niemczech, Włoszech, Anglii, Współpracuje z wybitnymi solistami środowiska gdańskiego (Kwintet Bałtycki, Natalia Stolarska i in.) oraz ze znakomitym skrzypkiem Konstantym Andrzejem Kulką. Dokonał nagrań dla Polskiego Radia Gdańsk i Telewizji Gdańsk. W jego repertuarze znajdują się utwory z wszystkich epok dziejów muzyki, ze szczególnym upodobaniem muzyki romantycznej; łącznie z nowoczesnymi opracowaniami utworów jazzowych i ragtime'ów Scotta Joplina. Bogdan Kułakowski posiada w swym dorobku prawykonania (Koncert fortepianowy Elżbiety Sikory prezentowany podczas Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku pod batutą Jerzego Maksymiuka) oraz nagrania płytowe (wraz ze skrzypaczką Natalią Stolarską nagrał płytę Clair de Lunę z muzyką C. Francka i C. Debussy'ego). W roku 2005 wybrany został rektorem Akademii Muzycznej w Gdańsku pierwszej kadencji. Po wyborach w lutym 2008 r. funkcję tą będzie piastował do roku 2012. Współpracuje z wieloma instytucjami kulturalnymi Trójmiasta i Pomorza; od lat jest zaangażowany przy organizacji Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku będąc jednocześnie członkiem Komitetu Opiniującego Estrady Młodych FPP. Jako juror zasiadał w wielu konkursach krajowych i międzynarodowych - pianistycznych, ale również w konkursie akordeonowym i dwóch konkursach skrzypcowych! Jego pasje to: muzyka, kształcenie studentów i... sport.

Bogumił Nowicki ukończył studia pianistyczne z wyróżnieniem w poznańskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Hanny Rudnickiej-Kruszewskiej w roku 1979 oraz w Hochschule für Musik w Wiedniu w klasie prof. Hansa Grafa w 1985 roku. W latach 1979-1983 był asystentem prof. Haliny Czerny-Stefańskiej. Podczas studiów uczestniczył w kursach pianistycznych, prowadzonych przez prof. F. Raucha, prof. J. Stompla i prof. L. Stefańskiego. Bogumił Nowicki zdobył w 1976 roku III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. B. Smetany w Hradec Kralove (Czechy). W tym samym roku został laureatem I nagrody na Ogólnopolskim Konkursie Muzyki Kameralnej we Włocławku w kategorii tria fortepianowego. W latach 1978-79 dwukrotnie zdobył stypendium artystyczne w Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym Towarzystwa im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W roku 1979 został laureatem nagrody głównej na XIII Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku. W roku 1985 wspólnie z Bartoszem Bryłą i Pawłem Frejdlichem założył Chopin Trio, z którym rok później zdobył nagrodę specjalną na XIX Międzynarodowym Konkursie Kameralnym w Colmar (Francja) za najlepsze wykonanie Tria Mozarta. Jako solista i kameralista Bogumił Nowicki wystąpił w 24 krajach Europy, Ameryki i Azji. Brał udział w wielu znaczących festiwalach muzycznych w Polsce i za granicą: w Łańcucie, Dusznikach Zdroju, Poznaniu, Bergen (Norwegia), Cervantino (Meksyk), Santorini (Grecja), Tivoli (Dania), Gaming i Klagenfurt (Austria), Montreal (Kanada), Scheswig-Holstein (Niemcy), New York (USA), Hamamatsu (Japonia). Nagrał szereg płyt z repertuarem solowym i kameralnym dla wytwórni polskich, niemieckich i japońskich, m.in. komplet wszystkich triów fortepianowych Mozarta. Prowadził kursy pianistyczne dla studentów Uniwersytetu w Guanajuato (Meksyk), Uniwersytetu w Pekinie (Chiny), Hunter College of The City University of New York (USA), LaSalle – SIA College of the Arts (Singapur), kursy kameralne w Akademii Muzycznej w Katowicach i w Poznaniu oraz w Żaganiu w ramach Mistrzowskich Letnich Kursów Muzycznych. Wielokrotnie zapraszany jako juror konkursów muzycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Arama Chaczaturiana w Erewaniu (2007) oraz Międzynarodowego Konkursu Zespołów Kameralnych im. Mikołaja Rubinsteina w Moskwie (2008), organizowanego przez Moskiewskiego Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego. Podczas konkursów w Erewaniu i Moskwie Prof. Nowicki prowadził również wykłady dotyczące nowej redakcji Tria g-moll op. 8 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę Fryderyka Chopina, które cieszyły się ogromnym zainteresowaniem wśród studentów. W listopadzie 2009 roku Prof. Nowicki przewodniczył jury X Ogólnopolskiego Konkursu Akordeonowego Szczecinie. W roku 2002 uzyskał tytuł naukowy profesora sztuki muzycznej. Bogumił Nowicki prowadzi klasę fortepianu w Akademii Muzycznej w Poznaniu. Od roku 1999 pełnił funkcję Prorektora ds. artystycznych i naukowych w poznańskiej Uczelni, był także Prezesem Fundacji Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu. 18 marca 2005 roku został wybrany Rektorem Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu na kadencję 2005-2008. W dniu 2 kwietnia 2008 Prof. Nowicki ponownie został wybrany na stanowisko JM Rektora na kadencję 2008-2012.

Jan Popis Muzykolog, krytyk muzyczny, producent oraz wydawca płyt CD z muzyką klasyczną, popularyzator muzyki. Jeden z najwybitniejszych znawców muzyki Fryderyka Chopina. Ukończył studia muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Specjalizuje się w muzyce fortepianowej, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki interpretacji dzieł Chopina. Przez 33 lata, od 1974 pracował w Polskim Radiu – w redakcjach bądź działach muzyki klasycznej, gdzie od samego początku przygotowywał i prowadził autorskie programy, w tym słynne Środy chopinowskie. Liczbę odbiorców tych audycji, autorstwa Jana Popisa, szacuje się na ok. 1,5 miliarda. Od roku 1975 komentuje w Polskim Radiu oraz w TVP siedem kolejnych Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. F. Chopina. W 1996 roku stworzył w Polskim Radiu, wg autorskiego projektu, wydawnictwo płytowe, doprowadzając do powstania katalogu liczącego ok. 400 pozycji, z których kilkadziesiąt było nominowanych a kilkanaście otrzymało statuetkę „Fryderyk” oraz nagrodę „Totus Tuus”. Ponadto jest producentem - redaktorem merytorycznym ok. 350 nagrań archiwalnych oraz nagrań fonograficznych zrealizowanych w Polskim Radiu, w tym pierwszych polskich płyt DVD z muzyką klasyczną (Tryptyk sakralny: Credo Krzysztofa Pendereckiego, III Symfonia Henryka Mikołaja Góreckiego, Missa pro pace Wojciecha Kilara – całość wyróżniona w 2007 roku Specjalną Nagrodą Akademii Fonograficznej „Fryderyk”). W 1998 roku podjął współpracę z Krystianem Zimermanem i z utworzoną przez niego Polish Festival Orchestra. Współpracował, jako doradca z Rafałem Blechaczem. Był producentem albumu płytowego Adama Harasiewicza: Chopin – komplet mazurków (2010 r.) Pisze recenzje i artykuły (od 1973 roku) do fachowej prasy muzycznej, głównie do Ruchu Muzycznego. Pełni funkcję redaktora naczelnego Gazety Konkursu Chopinowskiego (2000 – 2005). Bierze udział w sympozjach muzykologicznych. Prowadzi wykłady na uczelniach muzycznych m.in. USA i Kanady oraz na międzynarodowych kursach interpretacji. Opracowuje hasła do polskich encyklopedii muzycznych. Występuje w roli jurora międzynarodowych konkursów pianistycznych im. Vladimira Horowitza, im. Emila Gilelsa, im. Haliny Czerny-Stefańskiej oraz im. Artura Rubinsteina. Jest pomysłodawcą strony programowo-artystycznej i dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Konkursu Młodych Pianistów „Artur Rubinstein in memoriam” w Bydgoszczy, zapoczątkowanego w 1993 roku. Współpraca z TVP obejmuje różne formy (autorskie relacje, komentarze, dyskusje, programy na żywo – na tematy muzyczne); współautorstwo kilkunastu filmów muzyczno- dokumentalnych, jak m.in.: Wielki Konkurs – o konkursach chopinowskich, Ignacy Jan Paderewski, Ivo Pogorelich, Chopin w Żelazowej Woli i in. Od roku 2000 jest dyrektorem artystycznym Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku – najważniejszej i najbardziej prestiżowej krajowej imprezy muzycznej, poświęconej polskim pianistom i polskiej twórczości fortepianowej. W 2007 r., w drodze konkursu, objął stanowisko dyrektora artystycznego - programowego, narodowego wydawnictwa fonograficznego - MUZA Polskie Nagrania. Za swą działalność otrzymał m.in. nagrodę-medal Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków dla Krytyka Muzycznego Roku, medal Gloria Artis, medal Pro Sinfoniki, medal Pro Arte im. Ignacego Jana Paderewskiego.